داستان مسلم پورمرادی، داستان رسیدن یک‌باره به پاسخ نبود؛ مسیری بود از تجربه‌کردن، تغییر جهت‌دادن و سال‌ها گفت‌وگوی نزدیک با دانش‌آموزان و خانواده‌ها تا شکل‌گیری روشی که آموزش را از ذهن و زندگی جدا نمی‌بیند.
این صفحه فقط فهرستی از مدارک و موقعیت‌های شغلی نیست؛ روایت تصمیم‌هایی است که هر کدام بخشی از نگاه امروز ترکیب برنده را ساخته‌اند.
در دبیرستان، با توصیه پدری که خودش معلم بود، رشته تجربی را انتخاب کردم. بااین‌حال از همان سال‌ها حس می‌کردم چیزی سر جای خودش نیست؛ فقط هنوز نمی‌دانستم دقیقاً به چه چیزی علاقه دارم.
همین ناآشنایی با خودم باعث شد بار دیگر با توصیه خانواده و با تصور رسیدن به یک شغل ثابت، وارد رشته مدیریت شوم.
بعد از گرفتن مدرک مدیریت، مدتی در یک مجموعه دولتی کار کردم. آن تجربه روشن کرد که به فضای کارمندی و حقوق ثابت علاقه‌ای ندارم، اما ارتباط با آدم‌ها، روابط عمومی و کمک‌کردن به آن‌ها برایم عمیقاً رضایت‌بخش است.
با همین شناخت و با هدف ورود به مسیر وکالت، رشته حقوق را انتخاب کردم و دوباره به دانشگاه برگشتم.
اواخر دوره کارشناسی حقوق متوجه شدم فضای دادگاه و شغل وکالت نیز با روحیه من هماهنگ نیست. همان زمان، علاقه‌ام به ارتباط با آدم‌ها مرا به یکی از مجموعه‌های بزرگ کنکوری رساند.
این‌بار علاقه و پشتکار در یک مسیر مشترک قرار گرفتند. خیلی زود در کار رشد کردم و توانستم در کنار تعدادی از دانش‌آموزانم، رسیدن به رتبه‌ها و نتایج قابل‌توجه را تجربه کنم.
در همان مجموعه با شهاب اناری، رتبه یک کنکور و مدرس زبان، آشنا شدم؛ کسی که مسیر کوچینگ را نیز به‌صورت بین‌المللی دنبال کرده بود. شرکت در دوره کوچینگ او، نگاه من به گفت‌وگو، هدف‌گذاری و همراهی با دانش‌آموز را جدی‌تر کرد.
در این مرحله دیگر می‌دانستم که از ارتباط روزانه با دانش‌آموزان و خانواده‌هایشان انرژی می‌گیرم و دیدن رشد آن‌ها برایم احساس مفیدبودن و رضایت عمیقی ایجاد می‌کند.
ارتباط نزدیک با دانش‌آموزان و والدین به‌مرور نشان داد که نیاز دانش‌آموز فقط درس و آموزش نیست. اضطراب، فشار خانواده، حواس‌پرتی، اهمال‌کاری، پرخاشگری، بیش‌فعالی، افسردگی و روابط ناسالم می‌توانند بیشتر از یک ضعف درسی بر عملکرد و کیفیت زندگی او اثر بگذارند.
همین تجربه باعث شد برای کمک تخصصی‌تر، مسیر تحصیلی‌ام را در مقطع کارشناسی ارشد روان‌شناسی ادامه دهم و آموزش را در پیوند با ذهن، هیجان و شرایط زندگی دانش‌آموز ببینم.
از سال ۱۳۹۳ تاکنون، فعالیت حرفه‌ای من در آموزش، مشاوره و همراهی دانش‌آموز ادامه داشته است؛ سال‌هایی که تقریباً هیچ روزی بدون گفت‌وگو با دانش‌آموز یا خانواده نگذشته است.
در تمام این مدت یک سؤال همراه من بود: چه ساختاری می‌تواند هم‌زمان بر پیشرفت تحصیلی، موفقیت واقعی در زندگی و سلامت روانی دانش‌آموز اثر بگذارد؟ تلاش قدم‌به‌قدم برای پاسخ‌دادن به همین سؤال، به شکل‌گیری مدلی تخصصی و کاربردی رسید که نام آن را «ترکیب برنده» گذاشتم.
هدف ما تحمیل یک برنامه آماده نیست. تلاش می‌کنیم ابتدا دانش‌آموز، ذهن، خانواده و شرایط واقعی او را بشناسیم و بعد مسیری بسازیم که هم قابل اجرا باشد و هم به رشد پایدار کمک کند.
